Ik wilde hem zien, ik wou graag een uitstapje maken voor mezelf en mijn vriendinnen, en Thanks God, ik heb het niet gedaan.

Ik kon de verleiding niet weerstaan en ben hem thuis gaan kijken. Nou, ik heb wel mijn ogen uitgekeken naar de eindloos in beeld komende Gucci's en Prada's.

Maar het gevoel van vrede en geluk heeft deze film mij zeker niet gegeven. Ik ben daarentegen best misselijk geworden.

 

Ten eerste was het verhaallijn super gebrekkig en verre van geloofwaardig. Niet dat het 100% het echte leven moet weerspiegelen, maar dat hebben we toch al zo ongeveer tien duizend keer gezien: falen, iemand teleurstellen en dan weer alles goed maken, en de liefde die alles overwint.

De andere kant die me best boos gemaakt heeft, is hoe idioot wij als vrouwn in deze film geschetst worden. Fluisterende poppen, niet kunnen afblijven van die fashionable things en verslaafd zijn aan credit cards, - ik hoop dat mannen deze film nooit te zien krijgen.

 

En nog een zere punt... Voor mij dan. Deze film kwam op tijd uit. Op tijd want de laatste tijd ben ik mezelf veel minder de baas en kan ik mijn koopgedrag niet als een gunstige voor mijn portemonee beschrijven. Oei, dat doet pijn als ik het nog een keer onder ogen zie. Daarvoor toch wel mijn dank aan de makers van deze film. Ik word geen AS (Anonieme Shopaholic), maar ik moet zeker het een en ander op een rijtje zetten voor mezelf.